Wielki tępak ma gruszkowaty całokształt dwu stożków ściętych złączonych podstawami. Topniki ułatwiają oddzielenie od metalu zawartych w rudzie zanieczyszczeń i skały płonnej. Niepożądane składniki wsadu w wyniku reakcji z topnikami i tlenem z atmosfery pieca tworzą żużel, który zarówno spływa do gara i, jako lżejszy, unosi się na powierzchni surówki.Wielki
baran pracuje w procesie ciągłym, od rozpalenia do wygaszenia pieca upływa niektóre lat, a nieustająco pracy jest zwykle wymuszone uszkodzeniem wyłożenia ogniotrwałego. Przyjmuje się, że pierwsza konstrukcja, którą można by
nazwać wielkim m, powstała
circa 1400 roku. Oprócz żużla produktem ubocznym jest gaz wielkopiecowy, będący mieszaniną tlenku węgla, azotu i dwutlenku węgla. Koks pełni rolę paliwa zaś reduktora tlenków żelaza. Wsad zasypuje się od góry,
poprzez zamykany bydlę zwany gardzielą.Gaz ten , spalany w nagrzewnicach, służy do ogrzewania wdmuchiwanego powietrza, co znacznie podnosi efektywność procesu. Proces palenia podtrzymywany jest powietrzem wtłaczanych szeregiem dysz usytuowanych na poziomie złączenia podstaw stożków.